περιπέτεια στο φαρ,φαρ,φαρ ουέστ της Πάτρας (ή αλλιώς τα λεφτά-τα μπικικίνια)

Το κείμενο θα είναι σεντόνι, άρα αν ζεσταίνεσαι σταμάτα τώρα κ μην πας παρακάτω, γιατί έχει μέλλον το σημερινό νταβαντούρι. Ξεκινήσαμε ωραία κ καλά το πρωί με τον άνθρωπό μου να πάμε για κανά άσχετο ψώνιο, εν όψει αναχώρησης. Μπαίνουμε σε Boss, βλέπουμε σούπερ ντούπερ αντρική, δερμάτινη τσάντα, βλέπουμε κ την τιμή (270 ευρώ), παθαίνουμε ένα ντουβρουτζά, ώσπου σπεύδει ο πωλητής να μας ενημερώσει για την έκπτωση, που θα την έριχνε στα 170. Το σκεφτήκαμε σοβαρότερα, αλλά -για καλή μας τύχη- ήμουν άκαπνη κ χωρίς να’χω χορτάσει τον καφέ, έτσι μπήκαμε στο παρακείμενο καφεπωλείο να πιούμε μια γουλιά φρέντο  προτού γυρίσουμε να πάρουμε την τσαντούλα. Εκεί, η σκατοπεριέργειά μου (κ το μαγικό 3G) με έβαλαν να ψάξω στην ονλαιν μπουτίκ της φίρμας στο Ινγκλαντ. Τι να δω, να φρίξω? Στην Αγγλία 140 ευρώ (σε λίρες ήταν κ έκανα μετατροπή) η τσαντούλα ΑΡΧΙΚΗ τιμή, δηλαδή χωρίς την έκπτωση που υποτίθεται μας έκανε ο πωλητής. Αν είμασταν χριστιανοί, θα είχαμε σταυροκοπηθεί κ θα λέγαμε “ευτυχώς παναγίτσα, μας γλίτωσες”. Αντ’ αυτού αποφασίσαμε να παραγγείλουμε την τσάντα από το ονλαιν κατάστημα. Για να μη δώσουμε, όμως, την πιστωτική, που χρεώνεται κατευθείαν στο λογαριασμό, όπου υπάρχει ένα σεβαστό ποσό (γιατί μαλακίες γίνονται συνέχεια κ δεν είμαστε σε φάση να πάθουμε καμιά ήττα κ να τον κλαίμε μετά), είπαμε να πάμε να μεταφέρουμε ένα ποσό σε έναν ξεχωριστό λογαριασμό, να έχουμε έλεγχο κ απλά να τον ανατροφοδοτούμε εμείς κάθε που θα τελειώνει.

Κι εδώ αρχίζει ο γολγοθάς.

Τράπεζα 1. Eurobank. Αυτήν ξέραμε, εκεί έχουμε κ οι 2 τα χρήματά μας, χρόνια τώρα, είπαμε να μην τρέχουμε αλλού. Ξεκινάμε να ρωτήσουμε την υπάλληλο για τη διαδικασία. Παρεμβαίνει ψηλέας, γραβατωμένος, Ελληναράς, με καδένα-τύπου φαντάσου, ο οποίος δεν αφήνει να μιλήσουμε, να του εξηγήσουμε τι σκατά πήγαμε να κάνουμε, αφού δεν ξυπνήσαμε με καημό να δούμε τα μούτρα του πρωινιάτικα, κ ο οποίος πατρονάρει τη μικρά, χωρίς να μας ρωτήσει ότι “βγάλτους μωρέ μια πιστωτική να τραβάει από τον αρχικό λογαριασμό”. Απλώς, ό,τι πήγαμε να αποφύγουμε. Να σου δώσω σκηνή. Ο αρκουδέας όρθιος, να χειρονομεί έντονα (δεν έχω χειρότερο) κ να μην παίρνει ανάσα, εμείς να προσπαθούμε να του εξηγήσουμε στην αρχή φουλ στην ευγένεια, στη συνέχεια πιο έντονα, αλλά τίποτα. (Ο άνθρωπός μου, έφτασε να βγει εκτός εαυτού κ να του πει “θα μ’αφήσεις ένα λεπτό να μιλήσω, να σου εξηγήσω τι θα ήθελα, μπας κ καταλάβεις κ εσύ κ βοηθήσεις κ μένα?”)

Φύγαμε με κάτι νεύρα κρόσσια, χωρίς να εξυπηρετηθούμε. Ο αρκουδέας σίγουρα θα μας πήρε για αναποφάσιστους -πού να καταλάβει ο βλάχουρας, ο γιδοβοσκός, ότι ήταν ο ίδιος που μας έδιωξε. Tbh, θα βγάζαμε όλα τα χρήματα από κει, τόσο μας διαόλισε, αλλά μιας κ θα γίνει κι αυτό εκ των πραγμάτων, λόγω μετοίκησης, είπαμε να δώσουμε τόπο στην οργή για ένα μήνα που απομένει στο Ελλαδιστάν.

Τράπεζα 2. Πειραιώς. Ζητάμε να ανοίξουμε λογαριασμό για το συγκεκριμένο έργο. Μας ζητάνε εκκαθαριστικό εφορίας, βεβαίωση απόδοσης ΑΦΜ, λογαριασμό Δ.Ε.Κ.Ο. για να αναγράφεται η διεύθυνση κατοικίας, κ.λ.π., για να μας ανοίξουν τι? Εκτός απ’ αυτό που φαντάζεσαι, έκφυλο αναγνωστάκι, έναν λογαριασμό που θα’πρεπε να τροφοδοτούμε ΟΧΙ κατευθείαν από την τράπεζα, αλλά ονλάιν από τον άλλο που είχε το πολύ μπαγιώκο. Εμείς. Μόνοι. Εξωτραπεζικά. Δηλαδή να έχουμε μεν ένα λογαριασμό εκεί ίσα για να μπάζω-βγάζουμε τα λεφτά από τον άλλο, χωρίς καν πιστωτική κάρτα. Τότε τι σκατά ήρθαμε να κάνουμε, κυρά μου? Ξέραμε κ εμείς να παίξουμε με τα λεφτά από το σπίτι μας. Ήρθαμε για να μην. Δρόμο κ από κει. Δεν είχαμε βλέπεις κ 2-3 μέρες περιθώριο να πάμε να της εκδώσουμε όλα τα σκατόχαρτα που μας ζήτησε από τις υπηρεσίες του δημοσίου, άσε που ναι, διακοπές κάνουμε, αλλά δεν είμαστε κ αργόσχολοι να βρούμε διάολο να μας φάει ΟΛΗ τη μέρα στο τρέξιμο.

Εσύ θα νομίζεις ότι σταματήσαμε το ψαχτήρι, απογοητευμένοι ότι δε θα κάνουμε τη φαντασία μας να παίξει. Τον σταματάς, όμως τον αποφασισμένο Κεραμίδα? Μαζί κ εγώ. Υποταγμένο γυναικάκι.

Τράπεζα 3. Εμπορική. 35άρης, γραβατωμένος (στανταράκι), χυμένος στην καρέκλα, κάτι διαβάζει. ¨Εβαζα στοίχημα πως από μέσα από το κάτι είχε το “ΦΙΛΑΘΛΟ” , έτοιμη ήμουν να του τραβήξω το φάκελο, να αναφωνήσω “σε τσάκωσα, ρε μούτρο, μεταξύ μας?” , αλλά σεβάστηκα την ταλαιπώρια που είχαμε τραβήξει, με την ελπίδα ότι ίσως, ίσως κ να το λύναμε. Ο dude (ακριβώς τέτοιος τύπος, “φιλαράκι” κ έτσι) μόλις άκουσε τι θέλαμε μας είπε με τη μια ότι δεν παίζει σ’αυτούς κ μας έστειλε στη Πειραιώς. Αφού του είπαμε ότι ούτε εκεί δεν παίζει μας είπε “οκ, δεν τρέχει κ τίποτα, για κοιτάξτε κ δίπλα, στην Alpha Bank, δε θα τρέχετε κιόλας”, κ αφοσιώθηκε πάλι στη μελέτη του, αράζοντας καλύτερα στην καρεκλίτσα την κατσιασμένη από το πολύ το ζόρισμα.

Τράπεζα 4. Alpha Bank. Τι? Δε θα πηγαίναμε? Η μαντάμ πολύ συνεργάσιμη, άκουσε το παράπονό μας πολύ ήρεμα κ μας ζήτησε τα χαρτιά που μας είχε ζητήσει κ η άλλη στην Πειραιώς, για να μας ανοίξει λογαριασμό, όχι για να μας εκδόσει κάρτα χρεωστική που να κάνει αυτό που ζητούσαμε. Αρες, μάρες, κουκουνάρες… Αποφασίσαμε ότι άκρη δε θα βρούμε κ ότι μάλλον έπρεπε να παίξουμε με τον αρχικό λογαριασμό, το βασικό. Τότε η μαντάμ πέταξε κ άλλο φύλλο στο τραπέζι, εκμεταλλευόμενη τη στιγμιαία δυσαρέσκεια που είχε διακρίνει στα πρόσωπά μας, τη στιγμή που μας ζητούσε όλα αυτά τα χαρτιά για να ανοίξουμε έναν κωλο-λογαριασμό με 1000 ευρώ : “Δεν είμαστε εμείς οι ιδιότροποι που ζητάμε τα χαρτιά, κοινοτική οδηγία. Νομίζετε ότι αν πάτε να κάνετε ανάληψη των χρημάτων σας από τον κεντρικό σας λογαριασμό θα σας τα δώσουν έτσι εύκολα? Θα σας ζητήσουν πόθεν έσχες”.

What the fuck????? Πόθεν έσχες τι? Η μισθοδοσία? Από χώρα του εξωτερικού στην οποία πληρώσαμε κανονικά τη φορολογία κ η οποία μεταφέρεται από τον εκεί ονομαστικό λογαριασμό με μορφή εμβασμάτων? Πάει, τη γαμήσαμε, λέω, σίγουρη πως τα λεφτά θα μας τα έτρωγαν οι πονηροί με νομικίστικες παπαριές. Πώς να αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας κ μάλιστα από δουλειά που έχεις ήδη διακόψει? Η λογική των ελληνικών τραπεζών είναι πως σου αποθηκεύουμε μεν όλα σου τα χρήματα, χωρίς να ρωτήσουμε ΠΟΥ διάολο τα βρήκες (αφού το πόθεν έσχες είναι προαπαιτούμενο ) αλλά όταν έρθεις να τα πάρεις θα πάρεις τα κολοκύθια του εκάστοτε ταμία που θα σε στραβοκοιτάξει κιόλας περνώντας σε για drug dealer, τουλάχιστον.

Με τούτα κ με κείνα, αποκαρδιωμένοι, φύγαμε από την άλφα κ περνώντας έξω από την Εμπορική, είπαμε να ρωτήσουμε το αργόσχολο παλικαράκι μέσα που μας είχε νωρίτερα ξαποστείλει μεν, με συνοπτικές διαδικασίες, πολύ φιλικά δε. Ο τυπάς λοιπόν μας είπε, ότι ναι, οι τράπεζες μπορούν να σου μαγκώσουν το μπαγιώκο εκτός κ αν παίξεις τα εξής 2 χαρτιά :

-συμβόλαιο σε ισχύ σε εταιρεία του εξωτερικού και attitude τύπου, “κάνε μας τη χάρη βρε σουρεκλεμέ κ δώσε το χαρτί (μετρητό) να πάμε στη δουλειά μας”, ή

-“θες να σου δικαιολογήσω πόθεν? βρες μου εσύ όοοοολα τα εμβάσματα αναλυτικά από πού προήλθαν, μιας κ είναι η δουλειά σου να μου δίνεις αναφορά κ ανάλυση κ δώσε μου μετά κ μένα ένα αντίγραφο να μου βρίσκεται” (που θα βαρεθεί, κατά τον ράθυμο τραπεζικό της Εμπορικής, κ θα κοιτάξει να σε εξυπηρετήσει για να σε ξεφορτωθεί).

Τώρα, τι συμπέρασμα βγαίνει από όλα αυτά, τι να σου πω, εμείς μια φορά λογαριασμό δεν καταφέραμε να ανοίξουμε, ψύλλοι στ’ αυτιά μας μπήκανε κ ανασφάλεια σχετικά με το πόσο αξιόπιστη είναι η “ασφάλεια” των χρημάτων μας κ γυρίσαμε σπίτι κατάκοποι κ εξαντλημένοι.

Κάρτα θα περιμένουμε να βγάλουμε στους Ελβετούς, που τι διάολο 40 χρόνια φουρναραίοι, όλο κ θα το κατέχουν καλύτερα το άθλημα από μας τους χτεσινούς τσέλιγκες. Όσο για το μάμαλο κ την όψιμη συνείδηση του κράτους σχετικά με τίνος είναι βρε ταμία τα λεφτά?

Το μόνο βέβαιο, αναγνωστάκι μου, είναι πως τα λεφτά μας δεν τα χάνουμε. Δε θα’ναι, εξάλλου η πρώτη φορά που θα χρειαστεί να ανακτήσουμε ξεγραμμένα, για μας ποσά. Been there, done that, got a t-shirt too, κ αν, λέμε ΑΝ, σου ξημερώσει καμιά αναποδιά με ξεφτιλισμένα ανθρωποειδή που κοιτάνε να φάνε τα κόπια σου, έχουμε κ tip που δουλεύει πάντα…

Και τώρα ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει :

Τράπεζες θα μου πάρετε το τρίτο που…………….. δαγκώνει (μα πού πήγε ο νούς σου?)

ΕΛΛΑΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΣΟΥ

ΒΑΣΙΛΕΜΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ