Στο πάρκο, κάτω ακριβώς από το σπίτι, για να μπορώ να καπνίσω κιόλας κ να με βαράει λίγο κ ο ήλιος, γιατί τα ξενάκια δουλεύουμε που κυνηγάνε να λιαστούν, αλλά εμείς είμαστε μοσχαροτραφείς (ο ύπνος θρέφει τα μωρά κ ο ήλιος τα μοσχάρια).
Το σπίτι είναι ντεκαπνέ, όπως κ σχεδόν η χώρα όλη, στα κλειστά της μέρη.
ΑΛΛΑ…. δεν είναι τσιγαρο-φοβικοί κ οι καπνιστές τίποτα δεδιωγμένοι κ μυαροί τύποι, έχουν παρκάκια κ τασάκια στο δρόμο κ μαγαζιά με υποδομές, δεν το κάναν Σπιναλόγκα το χωριό τους, όπως βλέπω να λυσσάνε αυτές τις μέρες στην Ελλάδα. Και πιστέψτε με, οι φουμαρίζοντες δεν είμαστε καθόλου μειοψηφία και εδώ.
Αυτά τα ολίγα με αφορμή τα όσα διαβάζω στο twitter αυτές τις μέρες για το τσιγάρο.
Να σε πω μερικά πράγματα που παρατηρώ τις μέρες που γυρίζω την πόλη αργόσχολα, αλλά κ που ανακατεύτηκα με υπηρεσίες κ λοιπές αναπόφευκτες διαδικασίες.
ΛΕΦΤΑ.
Είναι πολλά, φίλε ‘Αρη. Και οι μισθοί κ τα έξοδα. Για να φάνε έξω 2 ανθρώποι θέλουν στην καλύτερη 80 με 85 φράγκα, που χοντρικά μεταφράζονται σε περίπου 60 ευρώ. Και μιλάμε για οικονομικά, έτσι, τα τσιμπημένα ξεπερνάνε τα 120 φράγκα. Η τυρόπιτα έχει 7 φράγκα, 5 ευρώ δικά μας, κ δεν έχει κ φέτα. Τυρόπιτα-ανάθεμα. Τα ενοίκια είναι επίσης δηλητηριώδη. Στα 2500 φράγκα ένα τριάρι, ας πούμε, ανευ μπαλκονιού, με χαμηλά ταβάνια. Δεν είναι λεπτομέρεια το χαμηλοτάβανο όταν είσαι 1.80, είναι “μη μου τον χώνετε βαθειά τον άντρα μου στο μνήμα” φάση. Η τιμή του σπιτιού περιλαμβάνει φως, νερό, γκάζι, πετρέλαιο, ό,τι παρελκόμενο δηλαδή μπορείς να φανταστείς σε ένα σπίτι, σε απόλυτη σούμα. Με ένα μαγικό τρόπο έχουν καταφέρει να τα υπολογίσουν εξαρχής έτσι όταν σου λένε το ενοίκιο ξέρεις πως θα δώσεις τόσα κ τέλος. Το σπίτι παύει πλέον να σε απασχολεί σαν έξοδο. Οι μιστοί. Ο βασικός είναι στα 4000 φράγκα επί δεκατρίω. Για τον εντελώς, απόλυτα , ανειδίκευτο εργάτη. Δεν ξενιτευτήκαμε για το βασικό, αλλά βάλτα κάτω μόνος σου κ κάνε τις αναλογίες. Η κ όχι, αν έχεις πρόβλημα με αρρυθμίες.
ΤΑ ΦΤΗΝΑ.
Το σούπερ μάρκετ κ τα τηλέφωνα. Στο σούπερ οι τιμές είναι ή ίδιες με τις ελληνικές ονομαστικά, δηλαδή κάτι που έχει στην Ελλάδα 2,50 ευρώ έχει εδώ 2,50 φράγκα, άρα είναι κατά πολύ φτηνότερο.Δεν το ξέχασα το διαζευκτικό. Ή είναι ακριβότερα σε φράγκα, αλλά αναλογικά ίδια σε ευρώ. Άρα είναι για πολύ ψώνισμα το χωριό. Τα τηλέφωνα τώρα. Φτηνά. Τι εννοώ? Με περίπου 100 φράγκα έχεις απεριόριστη ομιλία παντού, ΠΑΝΤΟΥ όμως (Ελβετία, Ελλάδα, Ευρώπη ολούθε και states) σε σταθερά κ κινητά ΚΑΙ 90 μηνύματα ΚΑΙ 1GB ιντερνιτ. Σου έφυγε το κλαπέτο? Εμένα να δεις, που αν ερχόταν κανάς χριστιανός στην εταιρεία κινητής τηλεφωνίας που δούλευα στην Ελλάδα (ονόματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε) κ ζήταγε να μιλάει με εξωτερικά του πουλάγαμε μισή ώρα κάθε μήνα για 10 ευρώ! Δηλαδή η μέρα με τα μαύρα μεσάνυχτα.
ΤΑ ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ.
Πρέπει μόλις έρθεις να πας να δηλώσεις στο γραφείο εργασίας, ποιος είσαι κ που μένεις. Πέσαμε σε ρατσίστρια υπάλληλο (η εξαίρεση της εξαίρεσης εδώ) η οποία χαζογελώντας μας την έχωνε, ότι τι θέλαμε κ ήρθαμε κ αν έχουμε ενημέρωση αν θα έρθουν κ άλλοι Έλληνες να της μολύνουν το περιβάλλον, λες κ είμασταν το γραφείο διασύνδεσης για τους wannabe μετανάστες της Ελλάδας. Η δουλειά έγινε παρόλ’αυτά , αλλά να σου δώσω ένα tip: αν έχεις σκοπό να ξενιτευτείς με κανά γκομενάκι κ βαριέσαι το παραλόημα των υπαλλήλων για το πώς μένετε μαζί κ τα γιατί κ μέχρι πότε, κάνε έναν πολιτικό τσακ-μπαμ πριν φύγεις, να γλιτώσεις γραφειοκρατία κ χαζές ερωτήσεις κ για να απολαύσεις τα plus benefits του κράτους για όσους είναι διπλοί (αντιμετωπίζονται ευνοικότερα, ως φαμελιά). Τράπεζα. Για να πέσει το μπαγιώκο τέλος του μηνού χρειάζεται απαραιτήτως λογαριασμός σε ελβετική τράπεζα. Είναι ακόμα ένας τρόπος να αποδείξεις νομιμότητα κ μονιμότητα παραμονής, αφού χωρίς contract, διεύθυνση σπιτιού που νοικιάζεις κ κάρτα εργασίας, δεν. Μας δέχτηκαν με ραντεβού σε ειδικό πριβέ δωματιάκι, πώς βλέπεις σε κάτι ταινίες που φέρνουν στο Τζέιμις Μποντ το συρταράκι της θυρίδας για να πάρει τα όπλα κ τα διαβατήρια? Ε αυτό περίπου. Σκοτωθήκαν να μας εξυπηρετήσουν. Τι καφέδες, τι σοκολάτες, τι νερά. Εξυπηρετικότατοι. Τα επιτόκια χαμηλά, αλλά οι Ελβετοί δε σου πουλάνε επιτόκιο. Σου πουλάνε ασφάλεια. Και μάλλον την αγοράζεις φτηνά, αν σκεφτείς τα ενδεχόμενα που μπορούν να παίξουν κάθε μέρα που περνάει σε ελληνική τράπεζα.
ΤΑ ΑΚΥΡΑ.
Θα φρίξεις. Η τύπισσα από το relocation company που μας βοηθάει (θεωρητικά, Έλληνες είμαστε, αν δεν μπορούμε να βγάλουμε μόνοι μας άκρη με τη γραφειοκρατία, που τόσα χρόνια μας ήπιε το αίμα, τι σκατά κάνουμε?) έχει παντρευτεί Κρητικό κ τη μιλάει τη γλώσσα καλύτερα κ από μας. Κουφό? Μπαίνουμε σε ταξί. Λέμε τη διεύθυνση σε αγγλικά κ αρχίζουμε μεταξύ μας την πάρλα. Πετάγεται ο ταρίφας “Σας καταλαβαίνω, αν δε θέλετε να πείτε κάτι προσωπικό, το νου σας“. Μαλάκες!!! Σέρβος, που είχε κάνει θητεία στην Ελλάδα κανά 4 χρόνια! Τρίτη αποχειλωμένη κ φαντάσου ότι μετράμε στην πόλη μόλις 5 μέρες. Στον κεντρικό σταθμό των τρένων, καθόμαστε σε παγκάκι για τσιγάρο, δίπλα μου μαυριδερούλης, καλοντυμένος, σένιος νεαρός, μας ακούει, μας κοιτάει περίεργα κ με ρωτάει “Ελλάντα?”. Φρίξε!! Από το Αφγανιστάν (!!!) έκανε θητεία 2 χρόνων στην Κεφαλλονιά! Μας μίλησε σε απόλυτα καταλειπτά ελληνικά, μας σύστησε τον Ιρανό φίλο του που είχε περάσει από το Χαιδάρι κ πάλι ήξερε τη γλώσσα κ μας αποχαιρέτησαν με θερμότατη χειραψία, ωσάν να είμαστε συμπατριώτες. Φίλε, η γλώσσα ενώνει, κακά τα ψέματα. Αλλά Αφγανό? Κ μετά μου λες για δε σου γράφω….
ΤΑ ΡΕΣΤΑ.
Δε χορταίνουμε βόλτα κ περπάτημα. Πεζοδρομιάρες, διαβάσεις αμέτρητες, τα αυτοκίνητα σταματάνε υποχρεωτικά ΚΑΙ στο πράσινο για να περάσει ο πεζός ή το ποδήλατο. Άπειρα ποδήλατα. Και άπειρα σκυλιά. Οχι αδέσποτα. Με αφεντικά. Καθόλου σκυλοκούραδο. Στους κάδους στους δρόμους, τα πάρκα κ τις πλατείες υπάρχουν σακουλάκια για να μαζέψεις τις σκατιές του κόπρου σου. Μέχρι κ αυτό! Είναι γαμάτα να είσαι έστω κ σκύλος στη Ζυρίχη.
Ο κόσμος κοιμάται νωρίς, κατά τις 12 σπάνε όλα, το δίκτυο συγκοινωνιών, απλά είναι αδύνατον να το περιγράψω, φαντάσου το ιδανικότερο σενάριο. Είναι μακράν καλύτερο.
Πάμπολλα νέα ζευγάρια με καροτσάκια ή κουτσούβελλα από το χέρι. Πολλά. Νέα. Μέσος όρος 25 χρόνια.
Ο καφές δεν πίνεται, εκτός κ γουστάρεις γάλα καυτό με ολίγη από καφέ. Το πλύμμα που σου σέρβιρε σχεδόν αναγκαστικά η μάνα σου στο δημοτικό. Εγώ έχω τραυματική εμπειρία κ έτσι αποδείχτηκε σωτήρια η εσπρεσιέρα στο προσωρινό μας διαμέρισμα.
Τυριά κ ψωμιά άπειρα. 18 τρισεκατομμύρια είδη κ από τα 2. Και έχοντας δοκιμάσει ένα σωρό ήδη, δεν βρήκαμε ακόμα κάτι όχι νόστιμο.
Ρούχα κ παπούτσια λύσσα. Τρελές τιμές κ άγνωστες (σε μας τουλάχιστον) φίρμες.Αν είναι να ξενιτευτεις ντύσου κ ποδέσου στη χώρα σου. Κι ο Ζάρας ακόμα είναι απλησίαστος εδώ.
Θα σε βαστώ ενήμερο. Πρέπει να επιστρέψω για να το στείλω, ασύρματο κλεψιμέικο ή τζάμπα δεν παίζει. Θέλει κάρτες, σαν τα φορθνετ σποτς σε μας, αλλά ακόμα δεν το’χω ψάξει.
Υ.Γ. Μακρυγόρησα κ πάλε, αλλά το είχα τάξει στο Σοφοκλή να κάνω μια βαρβάτη ενημέρωση από ό,τι είδα κ άκουσα μέχρι τώρα. Ελπίζω να βοήθησα ολσπούκι-τέτοιε , φίλε μου.
Α! Ξέχασα! Το άχρηστο. Στην τηλεόραση παίζουν καμιά 80αριά κανάλια. Γερμανικά τα περισσότερα, αρκετά γαλλικά κ λίγα ιταλικά κ ισπανικά. Το απίστευτο είναι ότι όλα παίζουν ο,τιδήποτε αλλόγλωσο, με μεταγλώττιση. Κάτσε να δεις Τα φιλαράκια με το Ρος να τα λέει σε γερμανικά, τη Νταντά Φραν σε γαλλικά (μαλάκα, τη νταντά την έβλεπες, μόνο για τη φωνή της με τα κρεατάκια) κ soyth park σε ισπανικά.!! Εντελώς ιεροσυλία or what?
